Adwokaturę stanowi ogół adwokatów i aplikantów adwokackich.
Adwokatura powołana jest do:
· udzielania pomocy prawnej
· współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz
· współdziałania w kształtowaniu i stosowaniu prawa.
Zawód adwokata polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami.
Adwokat wykonując swoje obowiązki zawodowe podlega tylko ustawom.
Tytuł zawodowy „adwokat” podlega ochronie prawnej.
Adwokatura zorganizowana jest na zasadach samorządu zawodowego.
Samorząd adwokacki, zgodnie z art. 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, reprezentuje adwokatów wykonujących zawód zaufania publicznego i sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem przez nich zawodu w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony.
Ponadto, samorząd adwokacki dba o należyte przygotowanie aplikantów adwokackich do wykonywania zawodu adwokata.
Do zadań samorządu zawodowego adwokatury należą:
1) tworzenie warunków do wykonywania ustawowych zadań adwokatury,
2) reprezentowanie adwokatury i ochrona jej praw,
3) sprawowanie nadzoru nad wykonywaniem przez adwokatów zawodu,
4) doskonalenie zawodowe adwokatów i kształcenie aplikantów adwokackich,
5) ustalanie i krzewienie zasad etyki zawodowej oraz dbałość o ich przestrzeganie,
6) sprawowanie zarządu majątkiem samorządu adwokackiego i rozporządzanie nim.
Zawód adwokata może wyłącznie wykonywać osoba wpisana na listę adwokatów przez okręgową radę adwokacką izby adwokackiej, w której adwokat posiada siedzibę zawodową. Wpis na listę jest obligatoryjny.
Na terenie kraju istnieją 24 izby adwokackie.
Izbę adwokacką stanowią adwokaci i aplikanci adwokaccy, mający siedzibę zawodową na terenie izby.
Ogólnokrajowym organem samorządu adwokackiego jest Naczelna Rada Adwokacka.
Podstawowym aktem prawnym określającym model polskiej adwokatury jest ustawa z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze.