Nadzwyczajnego Zgromadzenia Izby Adwokackiej w Radomiu z dnia 20 lutego 2010 r.

Nadzwyczajne Zgromadzenie Izby Adwokackiej w Radomiu po zapoznaniu się z założeniami do projektu ustawy o zawodzie adwokata z dnia 22 października 2009 r. stanowczo protestuje i wyraża sprzeciw wobec postulowanych rozwiązań. Sam tryb dotychczasowych prac nad w/w założeniami budzi poważne zastrzeżenia.

Założenia do projektu ustawy o zawodzie adwokata powstały bez udziału przedstawicieli adwokatury. Przy pracach nad założeniami brali udział wytypowani przez władze adwokaci, nie mający żadnego umocowania do reprezentowania adwokatury. Podobnie postąpiono wobec radców prawnych. Tego rodzaju praktyka przypomina działania władz komunistycznych. To właśnie po wprowadzeniu stanu wojennego próbowano w ten sposób antagonizować środowisko. Komunistyczne władze „powoływały” posłusznych i wygodnych sobie adwokatów do różnego rodzaju „ciał doradczych”, przedstawiając opinii publicznej, że osoby te istotnie reprezentują adwokaturę. Pomimo tego adwokatura zachowała jednak swoją niezależność. W chwili obecnej Rzeczpospolita Polska posiada władze pochodzące z demokratycznych wyborów, legitymujące się mandatem społecznym. Jest szczególnie bolesne, że władze pochodzące z demokratycznego nadania podejmują próbę zniszczenia samorządu adwokackiego. Nie można bowiem inaczej traktować próby przymusowego połączenia zawodów adwokata i radcy prawnego. Nie życzą sobie tego bowiem ani adwokaci ani radcowie prawni. Zainteresowane osoby mogą swobodnie przechodzić z jednego samorządu zawodowego do drugiego, w zależności od tego w jakiej formie pragną wykonywać swój zawód. Nie ma w chwili obecnej żadnych ograniczeń ustawowych, które limitowałyby taki przepływ. Odmowa wpisu na listę adwokatów osób posiadających uprawnienia radców prawnych jest rzeczą całkowicie wyjątkową. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż adwokatura powołana jest m.in. po to, by bronić praw obywatelskich. Adwokatura polska zawsze będzie się broniła przed przyjmowaniem ludzi, którzy w przeszłości zajmowali się łamaniem praw obywatelskich sprawując różnego rodzaju stanowiska urzędowe. Dotyczy to w szczególności byłych funkcjonariuszy komunistycznego aparatu represji. Przymusowe połączenie zawodu radcy prawnego i adwokata doprowadziłoby do sytuacji wręcz gorszącej. Na listę adwokatów wpisani by zostali ludzie, którzy w przeszłości trudnili się odpłatnie łamaniem praw człowieka i obywatela. Adwokatura musi mieć możliwość obronienia się przed napływem takich ludzi w swoje szeregi. Nie ma natomiast żadnych przeszkód, by inni radcy prawni mieli możliwość wpisywania się na listę adwokatów, co też czynią. Każdy radca prawny, który nie pozostaje w stosunku pracy, ma możliwość wykonywania zawodu jako adwokat.

Nadzwyczajne Zgromadzenie Izby adwokackiej w Radomiu stoi na stanowisku, iż proponowane zmiany w sposób rażący naruszają normy konstytucyjne, a w szczególności art. 17 Konstytucji. Szczególnie jaskrawym tego przykładem jest arbitralna próba ograniczenia liczby izb adwokackich. Ingerencja władzy publicznej w strukturę organizacyjną i terytorialną samorządu zawodowego jest rzeczą całkowicie niedopuszczalną. To sami zainteresowani członkowie samorządu winni decydować o wewnętrznych strukturach organizacyjnych i terytorialnych. „Założenia” postulują utworzenie 11 dużych izb adwokackich, stosownie do rozmieszczenia sądów apelacyjnych, demagogicznie przedstawiając, że przyczyni się to do sprawniejszego wykonywania zadań samorządu adwokackiego. W tym miejscu zauważyć należy, że jednym z najważniejszych zadań samorządu adwokackiego jest przygotowanie do wykonywanie tego zawodu jego adeptów tj. aplikantów adwokackich. Proces szkolenia aplikantów przebiega o wiele lepiej i sprawniej w małych izbach. To w dużych izbach istnieją kilkuset osobowe grupy aplikantów. Tego rodzaju szkolenia to zwykła fikcja. To właśnie w małych izbach szkolenie aplikantów przebiega prawidłowo. Nadzwyczajne Zgromadzenie Izby Adwokatów w Radomiu stanowczo protestuje przeciwko obniżaniu wymogów przy przyjmowaniu kandydatów na aplikację adwokacką oraz wymogów egzaminu adwokackiego.

Proponowane przez Ministerstwo zmiany ustawodawcze przyjmujemy jako faktyczną próbę likwidacji adwokatury jako istotnej części systemu ochrony praw obywatelskich, wywłaszczenie jej z majątku i faktyczne podporządkowanie znacznie liczniejszej korporacji radców prawnych, która to korporacja zawłaszczy sobie dodatkowo jeszcze możliwość używania tytułu adwokata. Nie jest zrozumiałe świadome niszczenie samorządu zawodowego, który zasłużył się społeczeństwu i Rzeczypospolitej na przestrzeni lat. Odnosi się wrażenie, iż projektowane zmiany są całkowicie sprzeczne z ideą społeczeństwa obywatelskiego, a wychodzą na przeciw żądaniom tym, którzy jeszcze nie tak dawno próbowali ustanowić autorytarne rządy pod szyldem IV RP.

Nadzwyczajne Zgromadzenie Izby Adwokackiej w Radomiu stoi na stanowisku, iż przestawione „założenia do projektu ustawy o zawodzie adwokata” stanowią już nawet nie próbę ograniczenia niezależności tego zawodu, lecz próbę jego likwidacji.